"Gaudeamus'' to tradycyjna pieśń uniwersytecka sięgająca swymi korzeniami XIII wieku. Od ponad dwustu lat towarzyszy podczas inauguracji roku akademickiego, wręczania dyplomów i innych ważnych dla uczelni uroczystości. W przeszłości była to także studencka pieśń biesiadna, jako przedstawiająca swobodę i radość życia studenckiego. Hymn "Gaudeamus" jest powszechnie uznawany za najstarszą zachowaną pieśnią studencką. Niektóre źródła podają, że została napisana już w XIII wieku. Świadczyć o tym może datowany na 1267 r. wiersz "Scribere Proposui", w którym pojawiają się niektóre słowa pieśni, jednak nie zawiera on tytułowego zwrotu ani tekstu pierwszej zwrotki, a towarzysząca mu melodia nie przypomina współczesnej. Pierwszy zbliżony do współczesnego tekst zachował się w odręcznym śpiewniku studenckim z Niemiec z XVIII w. Odnalazł go Christian Wilhelm Kindleben i po wprowadzeniu znaczących zmianach wydał drukiem w "Studentlieder" ("Śpiewniku studenckim") w 1781 r. we współczesnej postaci. Pochodzenie melodii jest jeszcze mniej znane. Wiadomo, że kiedy C. W. Kindleben opublikował tekst, była już ona dobrze znana. Przyjmuje się, że muzykę napisał niemiecki pieśniarz Johann Christian Grunthaus. W 1717 roku ukazał się jego wiersz zawierający niemieckie tłumaczenie drugiej i trzeciej zwrotki. Choć brak było zapisu melodii, styl muzyczny współczesnego hymnu sugeruje, ze pochodzi z tego samego okresu.

Kiedy w 1879 r. Uniwersytet Wrocławski przyznał Johannesowi Brahmsowi tytuł doktora honoris causa, Bernard Schols, przyjaciel Brahmsa mieszkający we Wrocławiu, namówił go, aby w dowód wdzięczności napisał "Symfonię Doktorancką” W tym dziele słyszymy "Gaudeamus". Najczęściej pieśń śpiewa się po łacinie, choć została ona przetłumaczona na wiele języków.

Gaudeamus igitur,
iuvenes dum sumus
Gaudeamus igitur,
iuvenes dum sumus!
post iucundam iuventutem,
post molestam senectutem
nos habebit humus,
nos habebit humus.

Vita nostra brevis est,
brevifinietur
Vita nostra brevis est,
brevifinietur
venit mors velociter,
rapit nos atrociter,
nemini parcetur,
nemini parcetur.

Vivat Academia,
vivantprofessores,
Vivat Academia,
vivant profes sores,
vivat membrum quodlibet,
vivant membra qucelibet,
semper sint inflore,
semper sint inflore!

Vivat et res publica,
et qui illam regit,
Vivat et res publica,
et qui illam regit,
vivat nostra civitas,
mcecenatum caritas,
quce nos hicprotegit
quce nos hicprotegit

Vivant omnes virgines,
faciles, formosce,
Vivant omnes virgines,
faciles, formosce,
vivant et mulieres,
tenerce, amabiles,
bonce, laboriosce,
bonce, laboriosce!

Radujmy się wiec,
dopókiśmy młodzi,
Radujmy się, więc,
dopókiśmy młodzi,
po przyjemnej młodości,
po uciążliwej starości
posiędzie nas ziemia,
posiędzie nas ziemia.

Życie nasze krótko trwa,
szybko się skończy
Życie nasze krotko trwa,
szybko się skończy\
śmierć nadchodzi szybko
i porywa nas okrutnie
nikomu to nie będzie oszczędzone,
nikomu to nie będzie oszczędzone

Niechaj żyje Akademia,
niech żyją profesorowie,
Niechaj żyje Akademia,
niech żyją profesorowie,
niech żyje każdy
niech żyją wszyscy z osobna,
niechaj kwitną zawsze,
niechaj kwitną zawsze!

Niechaj żyje i państwo,
i ten, kto nim rządzi,
Niechaj żyje i państwo,
i ten, kto nim rządzi,
niech żyje nasze miasto,
mecenasów łaskawość,
która nas tu chroni,
która nas tu chroni!

Niechaj żyją wszystkie dziewczyny,
przystojne, piękne,
Niechaj żyją wszystkie dziewczyny,
przystojne, piękne,
niechaj żyją i mężatki
delikatne, miłe,
dobre, pracowite.
dobre, pracowite.